O Charlie Ο’Leary , ένας από τους ευγενέστερους προσωποκεντρικούς συμβούλους και ψυχοθεραπευτές έφυγε από την ζωή πριν λίγες μέρες

O Charlie Ο’Leary , ένας από τους ευγενέστερους προσωποκεντρικούς  συμβούλους και ψυχοθεραπευτές έφυγε από την ζωή πριν λίγες μέρες. Θα τον θυμόμαστε για το γλυκό του χαμόγελο και το λεπτό του χιούμορ. Η διεύρυνση της προσωποκεντρικής προσέγγισης προς την οικογενειακή και συστημική θεραπεία και προς την συμβουλευτική στις συντροφικές σχέσεις αποτυπώθηκε σε σημαντικά άρθρα και βιβλία του.

Toν Charlie O’Leary  συναντήσαμε για τελευταία φορά με την Μαρίνα Ιωσηφίδη στο Διεθνές Συνέδριο της WAPCEPC (2018). Ήταν όπως πάντα χαμογελαστός και ευδιάθετος και τίποτα δεν μας προδιέθετε για την απώλεια του. 

Tου οφείλουμε την δυνατότητα που έχουμε αποκτήσει ως προσωποκεντρικοί σύμβουλοι και θεραπευτές  να ανοιχτούμε προς την  συμβουλευτική και θεραπεία συντρόφων και οικογένειας. Έδωσε έμφαση στην πιο ενεργητική συμμετοχή του θεραπευτή στον διάλογο μέσω μιας πιο ενεργούς  ενσυναίσθησης και στην παροχή ενός πιο δομημένου πλαισίου στην συνεδρία ενώ ταυτόχρονα  στην ενημέρωση των προσωποκεντρικών θεραπευτών σχετικά με άλλες τάσεις, φυλές και βιωματικές προσεγγίσεις που ασχολούνται με τα ανθρώπινα συστήματα, τους συντρόφους και την οικογένεια.

Ήταν μέλος της American Association of Marriage and Family Therapists και δύο από τα πιο σημαντικά τουβιβλία είναι: Counseling Couples and Families: A Person-Centred Approach στον Sage το 1999, The Practice of Person-Centred Couple and Family Therapy στον Palgrave MacMillan το 2012.

Η τελευταία του δημοσίευση, που δεν πρόλαβε να την δει σε έντυπη μορφή, είναι  στο  περιοδικό της WAPCEPC,  PCEP Journal στο πρόσφατο αφιέρωμα που έκανε με θεματική:  «Facilitating encounter groups».

Για να τον τιμήσουμε και να σας τον θυμήσουμε, σας παραθέτουμε  το  σχετικό abstract.  

 Charles J. O’Leary (2019): Enchantment, trouble, and learning: reflections of a couple and family counselor participating in person-centered large group encounters, Person- Centered & Experiential Psychotherapies, DOI: 10.1080/14779757.2019.1650804

ABSTRACT

Inspired by experience in a large unstructured person-centered

group in which I was both distressed and the cause of distress in

others, I find parallels between group experience and that of

persons in intimate relationships. In both, enchantment and

belonging can give way to frustration and alienation. The encounter

with the other brings confusion and disappointment that can

interfere with the search to understand and be understood.

I describe an inner dialogue in third person journal form at the

heart of an encounter group that shows complexity not unlike that

in friendships, families, and couples. One’s secure self-concept can

be shaken by misunderstanding and apparent rejection in the

course of intense human interaction. I consider two models of

group process. Having a perspective from my own work as

a couple and family therapist, I add the benefit of learning to

expect trouble: seemingly irresolvable conflict and subsequent

lack of skill and connection. Experience of group trouble makes

normal our trouble at home.

Approaching both group and intimate relationships as learners

rather than holders of the truth can turn trouble into a deeper

form of enchantment.

Μαρία Κεφαλοπούλου PhD